ban
Jesteś tu: Strona główna
Niedziela, 22 Sty 2017

Pedagodzy na ulicach Ochoty

Email Print

Projekt „Pedagodzy na ulicach Ochoty” był trzyletnim (2012-2015) przedsięwzięciem finansowanym przez  Urząd M.St. Warszawa, Dzielnica Ochota. Projekt stanowił naturalną kontynuację trzyletniego projektu "Pedagog ulicy" (2010-2012) prowadzonego przez Fundację im. Marii Grzegorzewskiej. Projekt był prowadzony w ramach zarejestrowanej w 2012 r. Placówki Wsparcia Dziennego (zob. regulamin placówki) o nazwie: Ochockie Podwórka.

Kordynatorem merytorycznym zakończonego projektu była Marta Baran w latach 2012-2013, a następnie od 2014 r. mgr Bartlomiej Dębniak. Kontakt mailowy: CLOAKING

Dzięki dogłębnemu zrozumieniu problemów związanych ze wsparciem młodzieży przez urzędników i radnych dzielnicy Ochota, projekt "Pedagodzy na ulicach Ochoty" był jedynym w Warszawie tak dużym i poważnym przedsięwzięciem, angażującym  kilku pedagogów w stałym wymiarze godzin i trwającym bez przerwy przez kolejne lata. Pod opieką pedagogów przebywało średnio trzydzieścioro dzieci i młodzieży. O wiele więcej interesowało się działaniami wychowawców i chciało brać udział w realizowanym programie.

Projekt bazował na kilkuletnich doświadczeniach grupy pedagogów, którzy od 2007 r. i 2008 r. roku działali na terenie Ochoty w ramach formalnej współpracy z Urzędem Dzielnicy. Działania podejmowane w ciągu tych pięciu lat ukierunkowane były na potrzeby grupy dzieci i młodzieży, która ze względu na różnego rodzaju problemy – przede wszystkim dysfunkcje rodzinne i środowiskowe, przebywała przez większość swojego wolnego czasu na ulicach, podwórkach lub w innych miejscach publicznej „przestrzeni niczyjej”. Projekt „Pedagodzy ulicy” stanowił kontynuację i rozwinięcie tych wcześniej podejmowanych działań, odwoływał się do wiedzy, doświadczeń i sieci kontaktów pedagogów, dzięki czemu mógł skutecznie przyczynić się do zwiększenia szans życiowych włączonych do projektu młodych ludzi.


Celem projektu było przeciwdziałanie marginalizacji i wykluczeniu społecznemu dzieci i młodzieży z warszawskiej dzielnicy Ochota na drodze nieformalnej relacji pedagogicznej opartej na metodzie streetworkingu. Działania pedagogów ukierunkowane były na:

•    tworzenie więzi opartej na zaufaniu w ramach regularnych spotkań pedagogów z grupą dzieci i młodzieży w ich środowisku,
•    rozwijanie kluczowych umiejętności społecznych (komunikacja, organizacja, współpraca), poprzez inicjowanie wspólnych przedsięwzięć w przestrzeni publicznej dzielnicy (np. charakterze sportowo-rekreacyjnym)
•    stwarzanie sytuacji umożliwiających nabywanie przez podopiecznych nowych doświadczeń społecznych i kulturalnych (np. wyjścia do kina, kręgielni, kawiarni, biblioteki, muzeów, spotkania z interesującymi ludźmi)
•    kształtowanie postawy samodzielności i poczucia sprawstwa w sytuacjach, umożliwiających podjęcie przez podopiecznych inicjatywy, planowanie i realizowanie działań (np. wyjazd wakacyjny, turniej sportowy, projekt fotograficzny)
•    budowanie w podopiecznych świadomości swojej sytuacji życiowej w kontekście społecznym, m.in. edukacyjnym, prawnym, ekonomicznym; udzielanie wsparcia w procesie pokonywania trudności;
•    poprawienie lub odnowienie relacji podopiecznych z instytucjami edukacyjnymi oraz ukierunkowanymi na opiekę i wsparcie (szkoła, kuratorzy sądowi pracownicy socjalni) poprzez mediacje i współpracę;
•    ukazywanie perspektyw życiowych, związanych z edukacją, rozwojem zawodowym, planami osobistymi, na drodze rozmów, dyskusji, porad i udzielania informacji.


Projekt „Pedagodzy na ulicach Ochoty” był realizowany, popartą wieloletnimi doświadczeniami krajowymi i zagranicznymi, metodą streetworkingu. Różnorodne działania podejmowane w ramach streetworkingu łączyły następujące cechy:   
•    były skierowane do osób zagrożonych marginalizacją i wykluczeniem społecznym lub do osób już wykluczonych (metodę tę stosuje się w stosunku do osób, które z różnych przyczyn nie korzystają z instytucjonalnych form wsparcia i pomocy);
•    polegały na aktywnym „wchodzeniu” do środowisk zagrożonych, w celu poszukiwania odbiorców projektów;
•    nie były realizowane w stałym, określonym miejscu (klubie, świetlicy, szkole itp.), ale w całej przestrzeni społecznej, w której poruszali się podopieczni;
•    ich realizacja opierała się na zasadzie poszanowania odrębności świata podopiecznych.

Przyjmując powyższe założenia metody streetworkingu, pedagodzy poszukiwali uczestników projektu w środowiskach wytypowanych na podstawie swojej wiedzy i doświadczeń, a odznaczających się wysokim poziomem marginalizacji i wykluczenia. Działania były realizowane w miejscach, w których dzieci i młodzież z tych środowisk spędza większość swojego wolnego czasu. Przyjmowały formę regularnych spotkań, budujących relacje z podopiecznymi, oparte na zaufaniu i poszanowaniu ich zasad i wartości. Nawiązany został również kontakt z rodzicami lub opiekunami prawnymi podopiecznych (sytuacja uzyskania przez pedagoga ich pisemnej zgody na udział dzieci w projekcie był zarazem szansą na nawiązanie współpracy z opiekunami i diagnozę środowiska rodzinnego odbiorców projektu), a także z pracownikami instytucji edukacyjnych, resocjalizacyjnych i pomocowych.

Działania pedagogiczne należące do kategorii streetworkingu kierowane do młodych osób marginalizowanych lub zagrożonych wykluczeniem społecznym, sprawiały, że w mniejszym stopniu dotykały ich typowe skutki wynikające z tej niekorzystnej pozycji społecznej: bezrobocie, stałe korzystanie z pomocy socjalnej państwa, uzależnienia, prostytucja czy przestępczość. Koniecznym warunkiem skuteczności takich działań był dobrowolny udział podopiecznych, chęć zrozumienia przez nich kluczowych zasad funkcjonowania współczesnego społeczeństwa oraz wola poszukiwania w jego strukturach godnego miejsca dla siebie. Można powiedzieć, że działania ze strony pedagogów były jedynie kruchą kładką budowaną pomiędzy „brzegiem” marginalizacji, a „brzegiem” pełni społecznego życia, na którą młodzież musi samodzielnie wkroczyć. Bez tej metaforycznej kładki, szanse na poprawę jakości życia tej grupy społecznej są jednak raczej znikome.

Działania pedagogów ulicy cieszyły się szacunkiem i uznaniem, na co wskazywały opinie pracowników instytucji, z którymi współpracowali streetworkerzy, wyrazy satysfakcji dotychczasowych beneficjentów i ich rodzin. Pedagodzy byli rozpoznawalni w środowisku, udało im się skupić wokół siebie młodzież najbardziej potrzebującą tego typu oddziaływań, co potwierdziły rozmowy z przedstawicielami instytucji obejmujących swoim działaniem teren dzielnicy. Dopiero długi proces różnorodnych oddziaływań przyniósł rezultaty w postaci włączenia młodzieży do systemu instytucjonalnego wsparcia i umiejętności konstruktywnego poruszania się w sieci społecznych relacji. Projekt „Pedagodzy na ulicach Ochoty” stworzył jej takie szanse.

Wychowawcy pracowali w małych grupach nieprzekraczających 8 osób. Praca w małych grupach pomagała zindywidualizować oddziaływania, umożliwiała poznanie problemów młodych ludzi oraz dawała im poczucie bezpieczeństwa i niepobieżnej uwagi dorosłego. Grupy nie miały charakteru zamkniętego i stałego – zgodnie z założeniami metody oraz celami projektu.  Czas pracy łącznej pracy dla pedagogów dla każdej edycji wynosił ok. 92 godziny w terenie. Ponadto, wychowawcy wraz z koordynatorem spotykali się na cotygodniowych „radach pedagogicznych”. Realizatorzy projektu mogli liczyć na porady i konsultacje z superwizorem - doświadczonym psychologiem, specjalizującym się w superwizjach streetworkerów. 

Pedagodzy dokonywali również analizy postępów w pracy z wychowankami. Odbywało się to poprzez prowadzenie notatek z obserwacji funkcjonowania młodzieży w środowisku rówieśniczym, rodzinnym, szkolnym i podczas zajęć z pedagogami ulicy.

Projekt poddany był rozbudowanej i dogłębnej ewaluacji, którą opracowała mgr Agata Gruszecka-Tieśluk wraz z Magdą Prokopczuk, której wyniki publikujemy na naszej stronie.

Realizatorzy oraz koordynator stanowili spójny zespół, posiadający doświadczenie w pracy w charakterze pedagogów ulic w dzielnicy Ochota. Wszyscy przeszli szkolenie z zakresu pedagogiki ulicy, zorganizowane przez jednego z najbardziej doświadczonych streetworkerów w Warszawie, pracownika Zespołu Ognisk Wychowawczych im. Dziadka Lisieckiego:

Marta Baran - koordynator merytoryczny do XII.2014 r., wychowawca - pedagog ulicy: opiekowała się dziećmi i młodzieżą w rejonie I – zamkniętym ulicami: Grójecka – tory kolejowe – Żwirki i Wigury -  Archiwalna

Joanna Torzewska - wychowawca - pedagog ulicy do II.2014 r.: opiekowała się dziećmi i młodzieżą w rejonie II – zamkniętym ulicami: Grójecka-  Korotyńskiego – Urbanistów – Dickensa -  Szczęśliwicka – Opaczewska

Katarzyna Eisler-Połońska - wychowawca - pedagog ulicy: opiekowała się dziećmi i młodzieżą w rejonie II – zamkniętym ulicami: Grójecka-  Korotyńskiego – Urbanistów – Dickensa -  Szczęśliwicka – Opaczewska

Rafał Łuczak - wychowawca - pedagog ulicy: opiekował się dziećmi i młodzieżą w rejonie III – zamkniętym ulicami: Al. Jerozolimskie – Raszyńska – Wawelska – Kopińska i ul. Szczęśliwicka od ul. Kopińskiej do ul. Bitwy Warszawskie

Edyta Foryś - wychowawca - pedagog ulicy od III.2014 r.: opiekowała się dziećmi i młodzieżą w rejonie III – zamkniętym ulicami: Al. Jerozolimskie – Raszyńska – Wawelska – Kopińska i ul. Szczęśliwicka od ul. Kopińskiej do ul. Bitwy Warszawskie.

Bartłomiej Dębniak - koordynator merytoryczny od I.2014 r. 

Kontakt z zespołem projektu:

CLOAKING

oraz CLOAKING

logo_ochota_biale_finansowanie m

 

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
>> Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce.